بارانی خاطرم را به نگاه مهربان او سپرده ام..

تازگی ها دارم جهان را به طرز متفاوتی از گذشته ادراک می کنم. گویی لاک پشتی هستم که هزاران سال از عمرش گذشته است..

صراحت را دوست دارم، چراکه نوعی سادگی ست.بی ابهام و روشن. شهامت را دوست دارم، چراکه نوعی وقار است در سطحی متعالی. عشق را دوست دارم، چراکه نوعی دگرگونی ست، نوعی رهایی از خود و دوست داشتنی فراتر از روزمرگی ست. گاه حتی زخم خوردن را هم دوست داشته ام، چرا که نوعی احساس قدرمند زنده بودن است..

می ترسم،از حقیقتی که آنرا نمی دانم می ترسم.از ملایمت ابرهای بیکاره می ترسم. بیا مانند آن رویا که به بیماری کابوسی دهشتناک دچار بود،بیا و دستان مرا بگیر. شاید تنها مرگ پلی باشد میان من و تو. اگر اینچنین است من زندگی را به بهای چشمان توخواهم فروخت...

امروز و اين ساعت به روياي خويش جاني دوباره بخشيده ام. حضور قانوني خويش در رگه هاي روشن ضمير اين روز خاموش از تمام منيت هاي سرد و عبوس ديروز را احساس مي كنم. بيا جاري شو به مثابه ي تمام لبخندهاي برخواسته از عدم تعلق...

برای تمام روزهای با هم بودنمان که در میان تپه ماهورهای معنویت گذشت، برای تمام سفرهایمان دلتنگ خواهم بود. زمانxa0آرام و بی وقفه از کنار ما گذشت و تلخ و شیرین بودنمان را به خاطره بدل کرد. هرگز فراموشت نخواهم کرد چراکه با تو، آری تنها با تو شهامت خواندن آوازهای سرزنده ی جوانی را در زمستان پوشیده از برف...

xa0 از تو سپاسگزارم مهربانم که در تاریک ترین ثانیه های غم و درد مرا به حال خود رها نساختی..

مسافر از اتوبوس پیاده شد چه آسمان تمیزی و امتداد خیابان غربت او را برد..

دارم برای همیشه می روم.بی خداحافظی. زندگی بدون تغییر نوعی مرگ تدریجی ست..

کمی خسته شده ام. اینجا همه چیزش از هوا گرفته تا تنهایی متفاوت است..